شعر از: استاد راهي
پگاه دروغ دير پاييد
گرگ و ميش به درازا کشيد
گرگها آنقدر در پوستين ميش ماندند
که پوستشان شد
ديگر چوپان دروغگو هم آنها را نمي شناسد
و ميشها از خودشان هم ميترسند.
.................................................................................................
شعر از: غضنفر عبدي
سکوت
سکوت
سکوت
وزوز مهتابي
اين سوي بيرون
تابيدن ماه
آنسوي
نواختن يکدست زنجرهها در سرم
و فاصلهاي که ميان دو زندگي
ميخکوب شده است.
.........................................................................
بيخودم خواندي
زلالترين مستند زرکوب
در چرک نويس کاهي...
باطل شد.
........................................................................................
شعر از دوست مهمان: مسعود طهماسبي
صور اول
و تماشاييان
يکي
يکي
در گورها
به ناگاه
درب آسمان به صدا درآمد
و مدفونين
به کتاب مقدس
عورتينشان را پوشاندند.
هر مرده آونگي
رو به زمين و پشت به آسمان
به کمندي بي منتها
نوسان مي کرد.
مردي فرياد برآورد
«بر زمين جنبنده اي مي بينم»
همگان متولد شدند.
و خاطره سمفوني سياه گور
بار ديگر
در ذهن زمين پيچيد
صور دوم
کودکان
مردان
زنان
به بالا بر شدند
و بي شرمي
در طلوع عورتين
خويشتن را به بازي گرفتند
پرستوها
به کمرها محکم شد.
هر کودک سيبي به دست
هر زن
بر سينه کودکي پا مي فشرد.
و شمشيرها در دست مردان
به چيدن گندم مي شتافتند.
به ناگاه
درب آسمان به صدا در آمد.
و شمشيري در غلاف
به دهان پرستو
خون مي گريست.
صور سوم
کودکان جادو
در راهند
زني غريو سر داد
«بايد کشت پسري را که عاشق مادرش مي شود
به عرف شما»
ديگر زنان
به درد زايمان مردها مي خندند!
نرگس فسرده
دندان برآورد و
تمام زنان را بلعيد
و ناخدا
سه روز عزاي عمومي اعلام کرد.
......................................................................
شعر از: بهار ابراهيمي
همه اش خاک است
اين قهوه تلخي که
باور کوير نوشيده
چشم دريا سفيد شد
خسته از اين شناي هميشگي نمي شود
دست هاي آبيش؟!
دريا از پاکي
کوير از
يکرنگي نه
بي رنگي
چه مي دانند؟
که به پهناي صورت اشک ريخته
هرگاه صداي خنده اش را
بلندتر شنيده ايد.
ساحل
غرق لذت ابدي است
انتهاي آرامش است و
حال شيرين گل شدن.
..................................................................................................
شعر از دوست مهمان: علي رضا نويم
نگاهت مي کنم
تو مي خندي
و نمک از ارتباطمان مي ريزد.
چند دندان کوچک شيري
که رديف شده اند
ديگر نتوانستي اينها را هم پنهان کني
و من حروف الفبا را ديدم.
الف و ب ...
شايد اگر دوباره شوخي کنم
الفباي بقيه زبان ها را هم بياموزم.
..........................................................................
شعر از: مژده نوايي
شناسنامه بي جلد شد و کهنه نشد.
اتاق هم مثل هميشه سفيد پوشيد.
بشقاب شيريني هيچگاه خالي نشد
دوباره کرمها در پوست پرتقال عروسي ميکنند.
آنقدر در شيريني ها لوليدند تا
قانون مالکيت را مسخ کردند.
اتاق کفن پوش شد.
و زني در رختخواب مثل هميشه با آرزوي مردي همخواب شد.
-----------------------------------------------------------------------
شعر از: مرتضا بصراوی
ماه
در مرداب مکنده ی بی ته ابر
غوطه میخورد
جوجه ها ی بی سر در
در آشیانه زاده میشوند
وعقاب کور
در شومی ی خلوتی پرت
چنگال در گوشت خود فرو می کند.
خرمن ها
آتش به جان یکدیگر ا نداخته اند.
-------------------------------------------------------
شعر از استاد راهی /ویرایش نوشتاری
تاکها را به دار آويختيد
ستاکها را ثله کرديد
بارورتر شدند
شعر دوستان
.................................
شعر از: غضنفر عبدي
آفتاب در پاييز کج مي تابد
و پيرمردها آهسته راه مي روند
و با حسرت جوان ها را نگاه مي کنند.
اين هم کافي نيست
که يک روز تو را از زندگي پر کند
بايد ياد گرفته باشي
يا اينکه ياد بگيري
در هواي ابري
چه چيزي پرنده ها را کوچ مي دهد
و رنگ ها کدام يکدست ترند
و دنيا در چهار راهها به پايان نمي رسد
و هميشه خيابان
در طول عشق راه نمي رود.
من مثل خودم رفتار مي کنم
با اين همه نمي دانم پاهايم
مرا تا لب پرتگاه خواهد برد!
و سکه هايم کفاف
بقيه روز را مي کند؟!
چه ابتدا زبانت بگيرد
چه در ميانه حرف زدن
کسي براي تو دست نخواهد زد!
.........................................................
شعر از: سيد جواد هاشمي
شومينه حرفي براي گفتن ندارد
در را باز مي کنم
و روي ستون فقرات زمستان مي ايستم
بي شال و کلاه.
آسمان انگار
آدم برفي ها را از ياد برده است.
............................................................
شعر از: زهرا رحيمي
تمام آرزوهايم
تولد يک آدم برفي هم قد بام بود
همين...
زمستان که مي شد آه مي کشيدم
آه مي کشيدم و مي خوابيدم
فردا يک آدم برفي پر از دست در باغچه مي لرزيد...
فرداي همان روز جنگ شد
گنجشک هاي شانه هايت به هوا پاشيدند
به زمين پاشيدند
و بعضي نمي دانستند به هوا بپاشند يا به زمين؟!
چرا وقتي آرزو کرديم جنگ تمام بشود، هنوز نشد؟
چند سال بعد از سوال
روح نيچه در کاج
"به عقيده من خدا مرده است."
...............................................................
شعر از: مرتضا بصراوي
شير گنديده مي نوشد
از پستان سايه ي خود
فنجان سفيد هميشگي
با لبي ترک خورده.
و نطفه هاي حقير وحشت زا
از دنده ها بالا مي روند.
باروت نم کشيده
در مويرگ ها جاريست
و بچه آهو
چنگال هاي عقاب را ليس مي زند.
........................................................
شعر از: مژده نوايي
براي دريا هم ديوار کشيديم
تا همجنس بازي هايمان گرم تر شود
و ديوار تاوان ايستادگيش را مي دهد.
.....................................................
شعر از: علي اميديان
صبح نشود امشب مصوب شد.
مرگ بامداد پير
به سپيدي فردا
آشکار مي شود
و من در بي حاصلي آسمان
ستاره مي شمارم.
....................................................
شعر از: محمد رضا سر افرازيان (شهاب)
غرق در سياهي
ابرهاي يخ زده از غم مي خندند، اشک مي ريزند
تيک تاک
و من در بستري گرم
مهتاب را مي بوسم.
تا شايد صبح
نور چشمانمان را از خورشيد بگيرند.
.................................................................
شعر از: بهار ابراهيمي
آخرين سکه شانسم را هم بخشيدم
لرزان
به انتظار نگاه هاي موسپيدي
محکم
مثل هميشه
براي تمام ناتمام کسي
شايد دور
باز هم مثل هميشه
تنها من و
سکوت گوش ماهي ها!
سلام
سه شنبه شب اين هفته تولد استاد بهانه اي بود براي بازگويي خاطرات گذشته.
................................................................................
شعر از: عرشيا براي تولد استاد راهي
(1) يک
انار...
دانه دانه...
(3) سه
سپيد...
برف...
دانه دانه...
(3) سه
سپيدار مي شوي
بلند...باشکوه
(0) صفر
يلدا را صبح مي کني!
............................................................
شعر از: داوود رضازاده
صداي کلاغ ها
ترانه نيست،
عاشقانه ايست
که در زمستان ها شنيده ام.
............................................................
شعر از دوست مهمان: عليرضا نويم
نيم رخ کودک بر نرماي بالش
سينه بر استوارگاه تشک
يله ي يک جفت پاي کوچک لخت
و حرير لحاف
که چون برگ گلي
پري را زير بال خود گرفته.
"چراغ ها را من خاموش مي کنم."
...........................................................
شعر از: محمد رضا سرافرازيان
بوي باران
گل
در ميان هلهله ي باد
تاک مي رقصد و چشم مي گذارد
پشت ديوار اتاق خواب بهار
و همه خود را به خواب مي زنند.
تا صبح با دم جوانه از آبستن خاک
برقصند.
.................................................................
شعر ازدوست مهمان: مريم نوري
حياي انگشتانت را شانه مي کشم
که لاي بريدگي کاغذها
غوطه مي خورد
تو هر لحظه اوج تر مي شوي و من
عمق کفشهايم را
فروتر مي روم.
.............................................................
شعر از دوست مهمان: مسعود طهماسبي
هزار راه براي رفتن
هزار راه براي ماندن
و شکوهت
به اندازه راه هاي نرفته است.
هزار قاصدک سياه پوش
هزار کفن
و تنها يک گور
و تنها يک خبر
بمان
تو را به جان کلاغ هاي پير
بمان
پرنده تنها در قفس مي ميرد
و آسمان هنوز
از انبوه کلاغ هاي کفن پوش
سپيد مانده
و گوري براي پرندگان
وجود ندارد
و تنها انسان
از خطوط سبز عابر پياده مي گذرد
نه آب
نه خاک
و نه حتي خدا
تنها آسمان
پرنده را به خاطر دارد.
..........................................................
شعر از: مژده نوايي
در پشت کليساي مورچگان
ملکه آبستن مورچه اي ديگر شد.
در پس رژه مورچگان
ملکه ی ديگر رحمش خشک شد.
کليسا خلوت شد.
رژه مورچگان طولاني تر.
.......................................................
شعر از: بهار ابراهيمي
آفتاب گردان ها
يادشان رفت بگردند به سوي خورشيد
اما
تو به ياد آر که ما
مي توانيم نخشکيم و
بروييم از نو
طرحي از گل بزنيم
روبروي ديوار و
بخوانيم سرود
مي توانيم به خشکيدگي شاخه ببخشيم " بهار "
گر چه از ياد همه گل ها رفت
همچنان پا برجاست
آفتاب
گرم و پور نور درون دل ماست.!
..........................................................
شعر از: علي اميديان
اين شب
با فانوس بي نفتش
تلاش بيهوده است
بر هم خوابگي با ماه
هر چند حاصلش ستاره اي مرده باشد.
----------------------------------------------------------------------------------
دوشعر از
: استاد راهي
تاکها را به دار آويختيد
ستاکها را سله کرديد
بارورتر شدند
---------------------------------------
در پگاه دروغين موذنان بي محل حنجره دريدند
.روسبيان محل فارغ شدند
.-----------------------------------------------------------------
شعر از : مرتضا بصراوی
لبخند میزند
ماه
با چشمان نیمه باز
رود
بی پرنده ...
شهر
بی چراغ ... .
سلام :
سه شنبه شب اين هفته در ادامه موضوع هفته گذشته پيرامون آکمه ايسم و شعر آنا آخماتووا به بحث پرداختيم
:آکمه ايسم در برابر فوتوريسم به وجود آمده است
. به اين صورت که ذات و شخصيت خود هر چيزي را پذيرفته اند. در اين مکتب توجه خاصي به سنت ها دارند و برخوردشان با فضاي پيرامون کلاسيک است و به همين دليل کمي دير پذيرفته مي شوند. آکمه ايسم در گروه خويش مي ماند و تنها در زمان خويش با اقبال فراوان روبرو مي شود و سپس به صورت يک موج يا يک فصل مي گذرد و پايان مي پذيرد.برجستگي شعر آخماتووا در اين است که شعر او از شعر بودن نمي افتد و دستخوش تغييرات زمان خود نمي شود
. شعر او بيشتر سمت و سوي پست مدرن دارد و به پديده ها همان گونه که هست مي نگرد و براي او گل سرخ همان گل سرخ است. سئوال اينجاست که چرا با اينکه گفته مي شود در آکمه ايسم با معنا پذيري واژه به گونه اي ديگر، مقابله مي شود استعاره کلي در شعر آخماتووا شکل مي گيرد. و جواب اينجاست که ما آنقدر از معناي ماهيتي واژه دور شده ايم و با دانش هاي فراهم آمده پيرامون واژه، آن را بررسي مي کنيم که ديگر معناي اصلي واژه فراموش شده است...............................
شعر از
: استاد راهيديوارها
اهل سياست بودند
هي رنگشان کرديم
اهل تجارت شدند
..................................................................................
شعر از
: داوود رضازادهدرخت
برگ نمي ريزم
در اين پاييزي که
در من جاري ست
.---------------------------------------------------------------
شعر از
: محمد رضا سرافرازيانعمريست در آغوش ابرهام
ميان بوسه هاي نمناک
خيس مي خورم، فشرده مي شوم
و به طواف دلريزه هاي نگاهت
گره مي خورم ميان بازوان خز گرفته ات
آه
...!تمام تنت ايستاده اند منتظر
و من
با بوي سيب
هبوط مي کنم
به جنگلي که در آغوشت رويانده اي
.--------------------------------------------------------
شعر از
: خانم ابراهيمي
قايقي سرخ به روي شقايقي سنگين
سايه اش دورتر
نشسته به گلي سپيد، شور
غرق لذت نقاشي و نقشش بهانه بود
!چه انتقام عاشقانه اي گرفت
ابر تيله اي
!----------------------------------------------------
شعر از
: مژده نوائي
خيره مي شوم
هيچکس سخني نمي گويد
حرفي يا شايد گله اي
و من باز بر صندلي چوبي مي نشينم
تنها چيزي که مرا همراهي مي کند
...حرفي نمي زند.
...گله اي نمي کند.
------------------------------------------------
سه شنبه آينده
موضوع جلسه : شناخت مکتب هاي ادبي (کلاسيک، مدرن، پست مدرن و ...) در شعر.
شعر از: استاد عبدی
ماه
پا می گذارد بر سیاهی خاک
تاک
چنگ می زند در روشنی ی ماه
هفت برادران دست در دست هم
پای می کوبند
جشن چیدن هفت خوشه ی انگور سرخ
رود و ماه نقره گون
راه هفت هزار ساله ی سفر.
-----------------------------------------------
شعر از:محمد جواد هاشمی
پا برهنگان
حتا
به آواز کفشدوزکها هم
حسرت می برند.
-------------------------------------------
ادامه دارد...
سه شنبه شب این هفته با حضور مهمانان فراوان جلسه ی پر بار اما شلوغی بود/ موضوع مشخص شده در مورد آکمه ایسم و شعر آ نا آ خماتووا با رفرنس به مقالات چاپ شده در مجله ی بخارا و کتاب خاطره ای در درونم است/ ترجمه ی احمد پوری مورد بحث قرار گرفت و جنبه های ساختار زبانی و اندیشه ای آن با نظرات دوستان دنبال شد/در باب استعاره ی کل در این سبک ادبی و شعر آخماتووا ادامه ی بحث به هفته ی آینده موکول شد. چند شعر از دوستان در زیر می خوانید.
--------------
شعر از : داود رضا زاده
کوچ
کوچ بی پرند ه ای بود
بی واژه
بی بدرقه
بی قبیله:
حواصیل سیاه
در میان رودخانه ایستاده است .
--------------------------------------------------------
شعر از : مرتضا بصرا وی
نفس های کش دار می کشد
نیمرخ میخکوب شده بر گچ تبله های تاق
ستون فقرات آهن
در از دحام سایه های رنگ پریده
خم می شمد
و دیوارها به سمت هم از پا در می آ یند "
گشادگی پرده
بر تن نحیف پنجر ه زار می زند.
---------------------------------------------------
ادامه دارد...
یک شعر از آخماتووا
می بینی
دیگر پر پرواز ندارم
در میان فوج قوها
عزیز من
شاعر شعر عاشقانه باید مرد باشد
اگرنه همه چیزی باژگونه خواهد بود
تا جدایی سر برسد باغ دیگر باغ نخواهد بود
خانه دیگر خانه
ودیدار دیگر دیدار.
*شعر استاد راهی
پیچک
سوار بر دوش سپیدار
فریاد زد:
ما سپیدارها...
--------------------------
از آن صخره ی داغ و برهنه
پایین که بیایی
دستانت نرمای سبزه ها را می بوسد
و لبهایت خنکای چشمه را
همین جا
زیر همین صخره
---------------------------------------------
*شعر از دوست مهمان حسین علیزاد
زمین
فر فره ی کو چکی شد
که کودکی در آن فوت می کرد
و آن قدر
چرخید
و
چرخید
برگشت سر جای اولش
به کاغذ پاره های رنگی...
----------------------------------------------
*شعر از دوست مهمان ترانه جلالی
حرف و حرف و حرف
هنوز قهوه ام تلخ است
چه زود تمام می شوی !!
----------------------------------------------
*شعر از افشین رضازاده ـ دو نوشتار از یک شعر
اینهمه پاییز
آمد و رفت
و هیچگاه ندانست
برگها برای او می رقصند
با مو سیقی ی باد
کلاغ نشسته در آشیان
بر بلند ترین چنار.
----------------------------
درآمد رفت
اینهمه پاییز
خوب می دانست
برگها برای او می رقصند
با موسیقی ی باد
کلاغ نشسته در آشیان
بر فراز بلند ترین چنار.
-----------------------------------------
*شعر از ملیحه آ دمزاده
به درد سر که می افتم
تمامی دیوارهای آبی اتاقم
کش می آ ید
و خطوط ضربدر قنداقکم
بیشتر ضربه می زند.
----------------------------------------------
ادامه دارد...